| تبليغات | X |
سفر...
دلخوش کدوم شب شهریوری وقتی پاییز توی راهه خوب من
دیگه هیچ مسافری تو جاده نیست آخه شب خیلی سیاهه خوب من
دلخوش لبخند آسمون نباش همه شبای ما بارونین
همه ستاره های عشقمون پشت ابرای سیا زندونین
دلخوش کدوم هوای تازه ای وقتی که دیگه نفس تو سینه نیست
دیگه تو چشم خودت نگا نکن وقتی هیچ تصویری تو آیینه نیست
همه دلخوشیا زودگذرن همه غصه های ما موندنی
عمر شادیهای ما رفته به باد همه ثانیه ها سوزوندنی
بگو تو فکر کدوم خاطره ای که هنوز به خاطرش دلت خوشه
حالا که فصل جدایی اومده داره آینده مارو می کشه
بگو تو فکر کدوم خاطره ای که هنوز به خاطرش دلت خوشه...
به نام تو ...
دفتر خاطرات مسافري رو ورق مي زدم که سفرش به ابديت پيوند خورد. دست نوشته هاي عجيبي داشت... دست نوشته هايي که بعضي از اونها يک روز قبل از رفتنش – برای هميشه- نوشته شده بود...
دفترش رو با اين شعر شروع کرده بود:
پا برهنگان ریگ ی به کفش ندارند...
ما اين سفر به نام تو آغاز مي کنيم
با بال جان به شوق تو پرواز مي کنيم
از خون و شعله مي گذريم و خيال خود
هر دم به عشق روي تو دمساز مي کنيم
جان بر کفيم و عشق تو را با زبان خون
در گيرو دار حادثه ابراز مي کنيم
...
ما اين سفر به نام تو آغاز مي کنيم
ادامه شعر رو نخوندم چون ... ديگه اشکم واسه من ناز می کنه...!
