بلندشو با توام بلندشو دستت را شل کن ومحکم بزن زیر گوشم و بگو خوابیدن بسه تنبل خان آنقدر محکم  که صدای زنگ اش تا سالها بعد توی گوشم بماند یا دوباره  توی چهارچوب در  بایست ونعره بزن تو بدرد هیچی نمیخوری اصلا بیا دوباره  آن ابروهای هشتی ات را بچسبان بهم و تپانچه را به سمتم نشانه بگیر وبگو کار سختی نیست فقط به یه اشاره کوچلو نیاز داره تا من خودم را پرت کنم توی آغوشت و بوی خوش عطرت را بکشم توی ریه هام زار بزنم تورو خدا تمومش کن معطل نکن قسمت میدهم دوباره اسلحه به سمت خودت نگیر که من به التماس بی افتم نه این کارو با من نکن کاش میشد دوباره از این جمله ام قهقهه بزنی وبگویی درست شکل فیلمهای هندی کاش نگویی این تپانچه یک تیر بیشتر ندارد فقط یک نفر ......

دستت را بگذار توی دستم تا برویم توی رختخواب که سرم را بگذارم بین سینه هات وگریه کنم نمیدونم بخدا نمیدونم انگشتان باریکت را فرو کن لای موهام ونوازش کن بگو تو هیچ وقت نمیدونستی اصلا نخواستی که بدونی اصلا بیا برویم توی همان پارک همیشگی قول میدهم اینبار نگویم همش پشت سرت حرف میزنند بگذار دوباره روی آن برگهای مچاله شده ی زرد قدم بزنیم تا مدام برگها صدای شکستن بدهند یا برویم توی تابستان روی صندلی لهستانی کافه دریا بنشینیم که موجها بپیچند بهم وخودشان را پخش کنند روی پاهات تا تو بخندی ودندانهای خرگوشی ات از لبت بزند بیرون حالا نمیشد روی میز یادگاری ننویسی وبه من نگاه کنی به چشمانی که التماس کمک دارند عجله نکن زود نگو کمکت میکنم دروغ میگویی تو تا آخرش نیستی پس نگو من تا آخرش هستم اصلا اگر حوصله اش را نداشتی بیا به زمستانی برویم که رگبارش خیسمان کرده بود توی همان پیاده رویی که درختان کنار جوی اش همیشه ی خدا گردن اشان به سمت پیاده رو خم بود بگذار دوباره سوز گونه های استخوانی ات را قرمز کند قسم ات می دهم نگو به چی بخندم که بگویم به این همه خوشبختی به این زندگی زیبا اصلا ببین نفس کشیدن که پول نمیخواد خودت را به من نزدیک کن تا دستم را دور کمرت حلقه کنم وبگویم تا میتونی نفس عمیق بکش شاید فردا حسرت همین نفس ها رو بخوری دختر از نفس های مجانی ات لذت ببر دوس نداشتم بگویم زندگی زیباست که تو برگردی و بگویی کل اگر طبیب بودی سرخود دوا نمودی چقدر زود قول قرارهامان یادت رفت یادت نیست ؟توی یک روز زرد زیر درخت انجیراصلا همه ی آن قول قرارها بخورد توی سرت حداقل بیا غیرت بخرج بده وبجای من نعره بزن اون بی گناه اون فقط دوستم داره اصلا بدرک خودم نعره بزن اون اینقدر دست وپاچلفتیه که نمیتونه شلوارشو بکشه بالا تورا به تمام مقدسات عالم گریه نکن حداقل اگر خواستی گریه کنی بجای اینکه سرت بگذاری روی نردهای سیمانی داداگاه وزار بزنی من هرزه نیستم خودت را بینداز توی بغل نترس لازم نیست اشک هایت را پاک کنی بگذار با سرانگشتانم دردت را لمس کنم اصلا قول میدهم اگر برگردی تا خود صبح بیدار بمانیم که خوابت نبرد که دوباره آن مردک ریش بزی بیاید به خواب ات  که گره ی روسری ات را توی دست اش بگیرد و نعره بزند هرزه هرزه بیا وصورتم را در دست بگیرو بگو چندروز بهم مهلت  بده فقط چندروز

قسم ات میدهم مشت به سینه ام نکوب و  بزدل را مدام تکرار نکن کاش موهای پرکلاغی ات را میریختی روی سینه ام و ومیگفتی تو قدرتمندترین آدمی هستی که من در تمام زندگی ام دیدم کاش نمیزدم زیر گوشت ات که جلوی اینه به ایستم بزنم زیر گوش خودم وناله بزنم مگه دروغ میگه ؟مه مثل سگ نترسیده بودی

کاش نعره نمیزدم همه ی قول و قرارهات بوی شاش میده که یهو سروکله ی آن لعنتی پیدا بشود و بعد سرت را فرو ببری لای پاهات زار بزنی آقا بخدا اشتباه رفتی من اینکاره نیستم   کاش  شقیقه هام را نمیگرفتم توی دستهام زار نمیزدم اسمش بن بسته شاید اگر به پایت می افتادم و زار میزدم اینکارو نکن دلت میسوخت و آن بلا را سرم نمی آوردی  که هرشب آن ریش بزی لعنتی بیاد توی خوابم قهقه بزند عجب پس خودشو خلاص کرد؟روزهاست که منتظرم که تودر را باز کنی خودت را پرت کنی  سمتم ودرآغوشم گریه کنان بگویی منو ببخش من هیچ وقت نفهمیدمت کاش روی همان صندلی لهستانی کافه دریا بنشینی به جای اینکه بگویی خسته شدم بگویی من ادامه میدم البته اگه تو حاضر باشی چه میشد بجای اینکه گل سرخ پلاسیده پارک را طرفم بگیری وبگویی

بیا عزیزم تقدیم با عشق  بخاطریک ساعت گریه وزاری در  داداگاه بگویی آفرین خوب سیاه اشان کردی فکرشو نمیکردم کاش دستت را دور زانوهات حلقه نکنی و نگویی ترس همه ی زندگی ام رو پر کرده ترس از پدر ترس از برادرترس از دین ترس از خدا کاش چانه ات را نگذاری روی زانوهات و نگویی که از سایه ام میترسم کاش آن تپانچه ی لعنتی فقط یک فشنگ.....فقط یک فشنگ بیشتر داشت......