كلبه ي انتظار

توي يه كلبه ي چوبي، سرِ يه جاده ي باريك

يه زنِ تنهاست هنوزم، حريفِ شباي تاريك

با يه فانوس، يه تپانچه، با يه فرش خيلي ساده

عمريه چشماشُ دوخته، رو به پنجره به جاده

اميد نا تمومش اينه كه يه روز برگرده مردش

آغوش گرم اون باز هم بشه دواي تن سردش

مردي كه يه شب، سي سالِ پيش رفت به جادهُ نيومد

بعضيا گفتن مي آدش اما اون هيچ وقت نيومد ...

توي يه كلبه ي چوبي، يه زن تنها نشسته

زير بار رنج دنيا بدجوري دلش شكسته

يه عمره دل دل ميكنه كه بره يا كه بمونه

صبح تا شب هم پاي كارا زير لب دعا مي خونه ...

دم در سالهاست گذاشته چمدونش رُ با يه شال

كه يه روز بره از اينجا، بكنه دل از اين احوال ...

اما هر شب كه می آد سر مي گه فردا مي آد انگار

ديگه واسه ي چوب خطش جائي نمونده روي ديوار ...

و باز هم يك سال جديد . . .

و يه انتظار عظيم  !

سيصدو شصت و پنج روز هم با فراق دوريت به پايان مي برم

نه اشتباه نكن . . .   مهربونم

 شكوه نمي كنم . . .

و از انتظار هم هراسي ندارم

بهش عادت كردم  . . .

بايد ديگه فهميده باشي

آنقدر برام عزيزي كه انتظار كشيدنت رو هم دوست دارم

از اين ترس دارم  كه عمرم

به لخظه ديدارت هم نرسد . . .

فقط از اين مي ترسم كه . . .

بدون هر كجا كه باشي . . .  

با هر كسي كه باشي . . .

براي من عزيزي

و اينو بدون  . . .

تا آخرين لحظه عمرم برات دعا مي كنم

 با اين كه هزاران بار مورد توهين هاي خودت قرار دادي و . . .

                          *    سال نوت مبارك   *

                    * * * * * * * * * *

روي قبرم بنويسيد مسافر بوده است

 بنويسيد كه يك مرغ مهاجر بوده است

بنويسيد زمين كوچه ي سرگردانيست

او در اين معبر پرحادثه عابر بوده است

                            ******************

 از همه عزيزاني كه به اين وبلاگ سر زدن چه نظر دادن

 و يا مطالب را خوندن و نظر ندادن بسيار سپاسگذارم

 و آرزوي سال خوب و خوشي  براي تك تك شما دارم  

                                      سال نو بر همه شما مبارك

هر وقت كه به حمام رفتي و به يكي از گوشه هاي آن اتاق مكعبي كاشي كاري شده نگاهي كردي، مي بيني كه در آن گوشه كاشي ها به هم مي رسند. مطمئن باش. منظورم اين است كه امكان ندارد گوشه اي پيدا كني كه در آن كاشي هايي كه از سقف به طرف زمين مي آيند ، در گوشه ي تقاطع دو ديوار كنار هم ، به كاشي هاي روي زمين نرسد. امكان ندارد. يعني من مي توانم اين را به صورت يك قانون درآورم: « در هيچ كجاي دنيا ، هيچ حمامي پيدا نمي شود كه كاشي ها در گوشه اي از آن به هم نرسند. »

اما امروز، يعني ... يك لحظه صبر كنيد.... آهان .... يعني چهارشنبه وقتي كه مي خواستم وارد حمام شوم، هنگامي كه تمام لباس هايم را در آورده بودم و با خوشحالي تمام خود را براي ورود به آن اتاق مكعبي آماده كرده بودم ، با صحنه ي بسيار عجيب و وحشتناكي روبرو شدم. هنوز پايم را داخل اتاقك حمام نگذاشته بودم كه چشمم افتاد به گوشه ي حمام. بهت تمام وجودم را در بر گرفته بود. درست در گوشه ي روبرويي ام ، جايي كه هميشه كاشي ها در همان مكان به هم مي رسيدند اتفاق افتاده بود. اين بار ديگر كاشي ها در آن گوشه به هم نرسيده بودند.

نمي دانم چه جوري برايت توضيح دهم. همان طور كه گفتم در هر گوشه سه سطح به هم بر خورد مي كنند: دو تا ديوار كه كنار هم اند و ديگري زمين. هر سه سطح كاشي اند، پس مي بايست در گوشه، كه محل تقاطع آن هاست، كاشي ها به هم مي رسيدند. اما امروز اين طوري نبود. بگذار كمي بيشتر برايت توضيح دهم. حمام خانه ي ما چهار ديوار دارد كه همه به يكرنگ كاشي كاري شده اند، دور تا دور آبي. كف حمام هم با كاشي هاي سفيد پوشيده شده است.( در مورد سقف هم چيزي نمي گويم، چون كه نه به بحث ما ربطي دارد و نه من چيزي از آن مي دانم.) يك درب هم دارد كه هنگام باز شدن، يك گوشه از حمام نمايان مي شود. و اما در مورد گوشه ها بايد بگو يم كه به علت استقرار درب در گوشه اي از اتاقك ، حمام ما فقط سه گوشه دارد. همان سه گوشه در پايين كه كاشي ها را به هم مي رساند. خوب، حالا من در را باز مي كنم و در برابرم گوشه اي را مي بينم كه كاشي ها را به هم نرسانده. مي دانم تو هم مثل من شوكه شده اي و نمي تواني اين صحنه را باور كني، اما حقيقت داشت. يادم است كه يك روز چهارشنبه بود كه خودت به من گفتي: « حقيقت گرچه تلخ است، اما بايد پذيرفت.‌» من كه پذيرفتم اش، تو هم بايد بپذيري كه امروز، يعني چهار شنبه گوشه ي حمام خانه ي ما كاشي هاي آبي و آبي و سفيد را به هم نرسانده بود.

بله و اين طور شد كه به سرعت درب حمام را بستم و براي بازپوشي خودم ، به سمت لباس ها رفتم.

و اما مهمترين چيز اين كه از همين امروز و از همين لحظه ، تصميم گرفته ام كه ديگر چهارشنبه ها به حمام نروم. حتي اگر روز عروسي ام باشد.

" ملیکا از هرمزگان"

آره من همون فواد سلمانی زاده  ( بچه شطی اهواز) هستم... 

 id:X _1385_X

شايد شعر، اصلاً نقطه شروع نداشته باشد، بلكه خط شروع داشته باشد. و آدم موقعى بفهمد دارد شعر مى گويد كه روى خط شروع افتاده باشد. و شايد آن موقع هم نفهمد، و فقط در نقطه پايان بفهمد كه دسته گلى را كه به آب داده و يا سنگى را كه در چاه انداخته است، شعر مى گويند.

برگ ها........

و یک سال گذشت ......

نه اين دل شکسـته را شبی جواب می دهی                

نـه اين کـويـر تشـنـه را  امـيــد  آب می دهی

همـيشه ی خـدا مـنم  که انتـظـار می کشـم

تـو آب را بـه ديـگـران  مـرا ســراب  می دهی

هـزار شـعــر عـاشـقی  سـروده ام بــرای تـو

تـو با هـزار خـون دل بـه من جـواب می دهی

دلـم به وسـعـت جـنون بـهانـه می کنـد تـو را

تـو در جـنـون عاشقی  مـرا عـذاب  می دهی

روزه هاتان قبول...عشق بازیتان با معشوق من جاوید...

با من غریبگی نکن...با من که در گیر توام...درگیر توام...در گیر توام...با من غریبگی نکن...

دختر قالیباف سالهاست که او را می بافد...رضایت او را تار و عشق اوپودواره های این قالیچهء زیبا...او انگشتهایش را لابه لای رج های قالی جا گذاشته است....این عاقبت خیره شدن به تو بود...!و این مبارک است...!

به رضایت تو رسیدن بود که لبیک را بلی گفتن از سه بار سجده گرفتیم...

و این مبارک است ...!

خون میچکد از انگشتان جا مانده در تارو پود قالی...طرح ترنج چشمهایت مست کرد باغ را که بهار نارنج ها از تب افتادند...و این مبارک است...

تو سریع الرضا بودی از روی انگشتهایی که میدانستی به شیوه ء چشم تو بیمارند.به خدایی ات چگونه میرسی که هم مست میکنی و هم مست میکنی...!

صدای بافتن از شمردن نیست که می آید ...از دستهایی اند که نیستند چون او هست...! 

و این مبارک است...

نگاه کن به دخترک کوچکی که انگشتهایش را داد و رضایت تو را بافت...

 او اکنون یک قالیچه ء پرنده دارد...این نیز مبارک است..