تبليغاتX
روی رد رویاها...

عاشقانه 
لينك ثابت| نوشته شده در دوشنبه دهم دی 1386ساعت 8 بعد از ظهر توسط فواد سلمانی زاده |

همسفر عشق من...


لينك ثابت| نوشته شده در دوشنبه دهم دی 1386ساعت 8 بعد از ظهر توسط فواد سلمانی زاده |

آخرین نوشته ها

 

 

دل و گریه و بهونه

 

      

 

اشکای سرخمو ببین

 

 Image hosted by TinyPic.com

 


لينك ثابت| نوشته شده در دوشنبه دهم دی 1386ساعت 8 بعد از ظهر توسط فواد سلمانی زاده |

دل تنگم از جدایی...

آميخته
لينك ثابت| نوشته شده در دوشنبه دهم دی 1386ساعت 8 بعد از ظهر توسط فواد سلمانی زاده |

داریوش اقبالی

.
لينك ثابت| نوشته شده در دوشنبه دهم دی 1386ساعت 8 بعد از ظهر توسط فواد سلمانی زاده |

تا شاید منم یه دوست پیدا کنم...

 

 

هرگاه دفتر محبت را ورق زدي و هرگاه زير پايت خش خش برگها را احساس كردي

 هرگاه در ميان ستارگان آسمان تك ستاره اي خاموش ديدي

براي يكبار در گوشه اي از ذهن خود نه به زبان بلكه از ته قلب خود بگو:

يادت بخير

..........................

زندگی آب روانیست روان میگذرد .................

                                            آنچه اقبال منو توست همان میگذرد


لينك ثابت| نوشته شده در دوشنبه دهم دی 1386ساعت 8 بعد از ظهر توسط فواد سلمانی زاده |

برای من دعا کنید!

 من حرف بزن 

با من که شکسته از واژه های شکسته ام با من که تنها تر از همیشه ام با من که زندگی را

تنها و تنها با تو میخواهم با من که شادی تمام لحظات کوچکم از شادی تو نور می گیرد با من

که تنها دل به تو بسته ام و دست از دیگران کشیده با من که اولین عشق و آخرین عشقم را با

تو تجربه کردم . 

........................................................................................................................ 

با من حرف بزن 

تا بدانی که چرا دوستت دارم تا بدانی کا بی تو می شکنم و همچون برگ پاییز از شاخه فرو

می افتم تا بدانی هر چه که دارم از تو و عشق تو دارم تا بدانی بین عشق و دوست داشتن

مرز وجود دارد .       

........................................................................................................................ 

 با من حرف بزن

تا از دست نروم تا از یاد تو محو نشوم تا از گریه هایم آب نشوم تا از تنهای بیرون بیایم و با تو

باشم

 ........................................................................................................................    

با من حرف بزن 

که غریبانه ترین فریادم مثل یک دریا پر خروش  مثل یک عشق صاف و ساده مثل یک پرنده به

سوی تو پرواز کنم .

........................................................................................................................  

 با من حرف بزن 

که امشب خسته تر و تنها تر از همیشه ام امشب تمام غصه های وجودم را با تو قسمت

میکنم دیگر توان تحمل این همه غصه را ندارم امشب غریبانه پشت بر دیوار می کنم و گریه 

می کنم . این تنها کاری است که دل تنهایم را کمی از تنهای در می آورد . امشب به یاد تو

برای آخرین بار فال حافظ می گیرم امشب به عشق تو روزهای خوب زندگیم را مرور میکنم و

به خاطرات گذشته فکر میکنم ، امشب وجودم تنها ایست و هیچ کس این تنهایی را حس نکرد

امشب دنبال کلماتی می گردم که مناسب تو و خوبی های تو و عشق تو باشد امشب

آرزوهایم را خراب می کنم تا تو به آرزویت برسی امشب پا روی دلم میگذارم تا تو لذت ببری

امشب تمام حرف هایت را از قلبم بیرون می ریزم تا قلبت آرام بگیرد ، امشب توی دلم میگم

قسمت نبود که در کنار تو باشم اما گریه محلت نمیده یعنی هنوز دلم نمیتونه باور کنه ، آخه

این غصه براش خیلی سنگینه دلم خیلی تنها میشه اگه تو کنارش نباشی اما هنوز هم با تمام

حرف های که نوشتم به خداوند خوبم و لطف او و خوبی تو امیدوارم و این را میدانم که دل

کسی که دیوانه وار دوستت دارد را نخواهی شکست اما دگر :

عشق را تو برایم معنا کن و خوشبختی را برایم با بودنت ترسیم کن انتظار را برایم تو تفسیر

کن و آرزو های در هم شکسته ام را تو دوباره بساز یک شب پر از تنهای و فاصله .

لينك ثابت| نوشته شده در دوشنبه دهم دی 1386ساعت 8 بعد از ظهر توسط فواد سلمانی زاده |

این شعر خیلی دوسش دارم

هم اتاقی هم اتاقی هم اتاقی برس به دادم اونی که دلو دینم روبرده

خیلی وقته نکرده یادم هم اتاقی ببین چگونه

سیل اشکم شده روونه درد جانسوزمو بجز تو بخدا هیچکس نمیدونه......


هم اتاقی هم اتاقی هم اتاقی برو طبیب دل بیمارمو بیار بهش بگو

عاشقش غریبه مرده از رنجو انتظار


هم اتاقی هم اتاقی هم اتاقی برس بدادم اونی که دلو دینم رو برده خیلی

وقته نکرده یادم

لينك ثابت| نوشته شده در دوشنبه دهم دی 1386ساعت 8 بعد از ظهر توسط فواد سلمانی زاده |

بودن دوست...

خدایا به من آرامش ده

                    تا بپذیرم آنچه را نمی توانم تغییر دهم

       وبه من دلیری ده

                           تا تغییر دهم  آنچه را می توانم

 

خدایا تنهام تنها تنها تنها تنها تنهای تنها

من موندم و من

 

لينك ثابت| نوشته شده در دوشنبه دهم دی 1386ساعت 8 بعد از ظهر توسط فواد سلمانی زاده |

خدایا ...!

تنهایی...

هیچ ستاره ای در آسمانم نیست... برای که بگویم که در دل عاشقم چه می گذرد ؟ اشکهایم را در خود می شکنم و صدای خنده هایی که تنهایی ام را پنهان می کند دلم را آزار می دهد. یاری نیست و من چاره ای ندارم ، از روزگار طلسم شده ام صبر را خوب آموخته ام. کاش با هق هق گریه، خودم، بغضم ، سکوتم و تنهاییم را بشکنم...

هیچ نفسی گونه هایم را گرم نمی کند، کسی در آغوشم نمی گیرد...

کسی دلتنگی هایم را نمی شنود... عشقی نیست به چه کسی بگویم در خود گم شده ام...

 

تنهایی...

کاش تنهایی را پشت دیوار شب جا می گذاشتم... کاش تنهایی، شبها تنهایم می گذاشت... صدای آمدنت سکوت را می شکست و مرا تازه می کرد، من باز متولد خواهم شد...لیلی ای بی مجنون...کاش دستانت دستانم را می شناخت تا چنین غریبانه پی مرهم نمی گشتم مرهمی برای زخمهای کهنه رازهای قلبم... رازهایی که با من، در من متولد می شوند... عشقی که پیدا و پنهان است در من...رازهایی که با کسی نمی گویم جز مجنونی که برای لیلی بیابم...تنهایی، مرا در چشمانم می شکند حتی او در برابر من ایستاده و معشوقش را در آغوش کشیده... کاش آغوشت مرا می خواست...کاش تنها نبودم...

 

حقیقت عشق...

 

من خود را در کوچه پس کوچه های حقیقت عشق گم کرده ام تا شاید تو را پیدا کنم...

 

باران...

از پرسه در كوچه عشق در زير باران مي آيم. آغوش مهربانت را بگشا... هواي شرجي امشب نفس هايم را مي دزدد... نگاهت فرياد مي زند حرفهاي ناگفته عشق ديرينمان را... باز هم بوسه هايت مرا تازه مي كند. باران را دوست مي دارم كاش هميشه باران ببارد تا كسي صداي بي صداي پيوندمان را نشنود....

 

دلتنگی...

تن تبدارم امشب بي پناه تر از هر شب ديگري ، مي لرزد... خواب دست چشمان مرا

نمي گيرد و دلم چون كودكي منتظر آغوش مادر مي گريد... تو تنهايي مرا ، راز دلم را ، احساس داغ يخ زده ام را نمي فهمي... تو مرا نمي شناسي و من باز مي گريم تا از خود خالي شوم...

 

آغوش خالی من...

هيچ صدايي در خلوتم نيست... باز هم نيستي و من تنها آرزويت را مي كنم... آرزوي بودن يك لحظه در كنارت ، در آغوشت... افسوس كه پيام رساني بين ما نيست... من در تنهايي گم شده ام... همه چيز را در خود مي ريزم . حرفهايم ، اشكهايم را.... چه كسي مي داند در من چه مي گذرد. تو دور از مني ، شايد نامم را نداني ولي باز هم مي گويم ، اي در من و دور از من ... كاش قلب تنهايم تو را براي پناه داشت. تا اينقدر تنهايي مرا بازي نمي داد و صداي قهقهه هاي مستانه اش مرا غريبانه در خود نمي شكست... التماس كردم اما باز هم نيستي و آغوشم خالي از تو...

خنجر فریاد...

با صبر و سکوتم حداقل به خودم ثابت می کنم که عاشق عشقم پر از حرفهای تازه... برات هر شب توی خلوتم یه دنیا حرف دارم که فقط می تونم به دل تنهای خودم بگم... صبر دلم من را سرمست می کنه، مبارزه هر لحظه با فریادی که بر قلبم خنجر می زند تا رهایش کنم و باز پیروزی سکوت به من لذتی می دهد که اگر فریاد زنم و بر زخم هایم مرهم بگذارم شاید چنین آرامشی نداشته باشم... گاهی در خود آرام می گریم ولی باز هم صبورم....

سکوت تو...

چرا نگاهم را جواب نمی دی؟ این سکوت داره من را به جنون می کشه... مهر سکوت را بشکن، شاید لذتی داشت که از سکوت نمی بردی... سکوتت من را می شکنه به شکستن من راضی نباش...

 

تمنای وجودم...

صداي تمناي وجودم را بشنو... لبريز شدن از تو را طلب مي كند. در گوشم صداي آشناي توست تنها كه نام مقدس عشق را برايم تكرار مي كني... بگذار دلم بهار را در واقعيت ببيند و تجربه كند. بگذار شكوفه هاي رويا در قلبم احساس شود... تنها دستان مهربان تو را دستانم مي طلبد. عشقي كه بهانه ي بودنم است از توست و تو در من و دور از من... چقدر بي تو سردم ، پاييز را از بهرم... ديگر خزان نمي خواهم سهم من عاشق بهار است... نازنينم نگذار آغوشم بيش از اين خالي از شكوه حضورت باشد... من باز هم منتظرم...
لينك ثابت| نوشته شده در دوشنبه دهم دی 1386ساعت 8 بعد از ظهر توسط فواد سلمانی زاده |

شهر دلتنگی ... منم پیرمرد تنهای این شهر...

خیلی وقته که نوشته هام بویی از شادی ندارن،چیزی واسه لبخند زدن پیدا نکردم که مکتوبش کنم؛خیلی وقته دردهام اونقدر بزرگ شدن که لبخندهای احمقانه ی ساده هم نمی تونن روش سر پوشی بذارن.حالا فقط گریه می خوام،اینقدر اشک ریختم که فکر نمی کنم دیگه به این زودی ها دوباره گریه کنم.اما آخرهمه ی این گریه ها باید با یه لبخند باز از این کنج خلوت بیام بیرون تا دل هایی که از روح من ارزشمند تر هستند نشکنند.
نمی خواستم تا مدت ها بنویسم،شاید چون نوشته هام و درگیری های ذهنی ام دیگه جالب نیست،وذهن آدم هایی که دغدغه هاشون از جنس دردهای من نیست برای درگیر شدن با این نوشته های بی سروته خسته شده؛اما باز جز این نوشتن ودوباره مشق کردن ها چیز دیگه یی برای آرامش پیدا نکردم.                                                 
کاش هیج ذهن و دلی مانند ذهن ودل من درگیر و پر درد نباشه!                                                             
وقتی که دردها                                                                                                                         
از حسادت های حقیر                                                                                                                   
بر نمی گذرد                                                                                                         
وپرسش ها همه در محورروده هاست…                                                                                     
آری،مرگ                                                                                                                               
انتظاری خوف انگیز است؛                                                                                                       
انتظاری که بی رحمانه به طول می انجامد!!!
لينك ثابت| نوشته شده در دوشنبه دهم دی 1386ساعت 8 بعد از ظهر توسط فواد سلمانی زاده |

ای کاش که این قصه ما دروغ بود...

چشمهايت                دنيا دنيا      راز بود

                                  دنيا دنيا     مهرباني

                                                    عطوفت

                                                     عشق.

مست نگاهت بودم

شيداي    لبخندت 

      همان لبخند      كه هر گاه ميخواستي تنبيه ام كني

                 كافي بود از صورتت محوش كني

    و من حاضر بودم    هر كاري بكنم تا دو باره آن لبخند را

                                                  روي صورتت ببينم.

  تازيانه اي ظريف تر  از اين    سراغ نداشته و ندارم.

 عاشق سهراب هستم    كه اول بار از لبان تو شنيدم

            " دورها آوايي است كه مرا ميخواند"

كدام آوا       تو را به سوي خود خواند؟

    ياس خوش بوي من تو بودي       مادر

        

       دستهايت               دنيا دنيا   گرمي بود

                                     دنيا دنيا شور

  راه رفتنت را مي پرستيدم

  همه آروزها و خيال پردازيهايم را در تو مجسم ميديدم

     كلامت هنوز در گوشم هست

     " هر كاري ميكني     حتي خلاف    مرام داشته باش"

      مردانگي را             غرور را با تو معنا ميكردم

     ابر مرد روياهاي من بودي          پدر

 

      اكنون شما با هم

                                 و من تنها.

  نميدانم چرا آن روز     كه شما را به دل خاك ميدادند

                                  من در آسمان به دنبالتان ميگشتم.

              چه رابطه اي است ميان خاك و آسمان؟

  سالهاي مديدي است كه مسافر آسمان شده ايد

     و من در اين ايام به پيشتان مي ايم.

            بين دو سنگ مينشينم

                                سر بر زمين فرود مياورم

                              و بر سنگ هايتان بوسه ميزنم.

                    بوسه هايم هم مسافر آسمان شده اند

 

لينك ثابت| نوشته شده در دوشنبه دهم دی 1386ساعت 8 بعد از ظهر توسط فواد سلمانی زاده |