| تبليغات | X |
دلخوش عشق شما نيستم اي اهل زمين به خدا
مرهم درد دل من مرگ من است
زندگی در حسرت و زجر باعث ننگ من است...
وقت آن شد مرگ آيد از پس اين عمر دراز
مرگ را در آغوش...
مرگ را در بر خود مي بينم!!!
بايد يک روز گذشت از کوچه ارواح خبيث
تا که آزاد شوم زين مردمان حرف و حديث...
وقت آن شد آشکارا شود اين راز و نياز
مرگ را در آغوش...
مرگ را در بر خود می بينم!!!
دعوت مرگ من امروز گواه درد است
سنگ گورم بنهيد هوا بس سرد است!!!
و به پايان سفر نزديکم
و من از جمع شما خواهم رفت!!!
میروم تا هم آغوشی مرگ
تا هجوم هجرت
تا که اندوه شما راحتم بگذارد!!!
و چه احساس لطيفی است عروج!!!
مرگ را در آغوش...
مرگ را در بر خود می بينم!!!
کمی تحمل کن ببین قطره های باران وقتی از هم جدا می شوند چه زود می میرند؟؟؟ دلخوش عشق شما نيستم اي اهل زمين به خدا
معشوقه من بالايست
پس از مرگم تو ای زیبا نگارم بیا با جمع خوبان بر مزارم
بزن بوسه تو بر سنگ مزارم که من در زیر خاک چشم انتظارم
محض خاطر آن همه خاطره نرو
جوانه مي زند دو چشم عاشق ات
زندگي( شادروان حسين پناهي
كاري براي تخت
تختي براي خواب
خوابي براي جان
جاني براي مرگ
مرگي براي ياد
يادي براي سنگ
اين بود زندگي؟؟!
دوست من كسي است كه در كنار او بتوانم با صداي بلند فكر كنم
نه ، نه ، نه
این هزار مرتبه
گفتم:
- نه
دیگر توان نمانده ،
- توانایی ،
در بند بند من
از تاب رفته است.
شب با تمام وحشت خود خواب رفته است.
و در تمام این شب تاریک ،
تاریک ،چون تفاهم من ،
- با تو !
انسان ،
افسانه مکرر اندوه و رنج را
تکرار می کند.
گفتی :
" امیدهاست
در ناامید بودن من "
اما ،
این ابر تیره را نم باران نبود و
نیست این ابر تبره را سر باریدن.
انسان به جای آب ،
هرم سراب سوخته می نوشد.
گلهای نوشکفته ،
این گلهای سرخ ،
گل نیست .
- خون رسته ز خاک است.
باور کن اعتماد ،
از قلبهای کال
بار رحیل بسته ،
و مهربانی ما را ،
خشم و تنفر افزون ،
از یاد برده است.
باور نمیکنی؟
که حس پاک عاطفه در سینه مرده است؟
اما سعی میکنم به آینده فکر کنم .بهم انرژی مثبت میده.........
تو را نمی دانم اما اولین نگاه من به تو
نه از سر مهر بود ونه زیر ماهتاب
ولی روزگار باره و بارها
نگاه ما را در هم آمیخت تا به تو بیاندیشم
و این بار از سر اندیشه و عشق تو را نگریستم
هرچند که همگان این نگاه را خالی از فکر پنداشتند
و من هنوز نمی دانم ک
|
هر چند وقت يكبار خودت را از خودت طلب كن |
ه ابتدا اندیشیدم و سپس عاشق شدم
یا در پی عشق به فکر فرو رفتم.
اگر به خانه ی من آمدی
امشب بیا به سینه از کینه خالی ام
بسپار دل به قصه آشفته حالی ام
از کوچه ها بگیر سراغم که مثل تو
من هم غریب گم شده این حوالی ام
امشب به آب دیده و دستان گرم خویش
مهمان نواز سردی گل های قالی ام
خشک است دشت گونه ام ای چشم من ببار
مگذار چون کویر در این خشکسالی ام
باآن که نارسم به درخت بلوغ عشق
رحمی نمی کنند کلاغان به کالی ام
از بس شهاب حادثه زخمم رسانده است
چون چهره شکسته شب خال خالی ام
در من نگاه کن که همانند آینه
سرشارم از عطوفت و از کینه خالی ام
بنشان به قاب چهره خود سیب خنده را
چون آفتاب خواهی اگر پرتقالی ام
پایان گرفت شعر پریشان من ولی
پایان نداشت قصه آشفته حالی ام
آسمان آبی تر،
آب، آبی تر
من در ایوانم، رعنا سر حوض
رخت می شوید رعنا
برگ ها میریزد
مادرم صبحی می گفت:موسم دلگیری است
من به او گفتم :زندگانی سیبی است،گاز باید زد با پوست
زن همسایه در پنجره اش ،تور می بافد ،می خواند
من (ودا) می خوانم ،گاهی نیز
طرح می زنم سنگی ،مرغی ،ابری
آفتابی یکدست
سارها آمده اند
تازه لادن ها پیدا شده اند
من اناری را ،می کنم دانه، به دل می گویم :
((((خوب بود این مردم ،دانه های دلشان پیدا بود ))))
می پرد در چشمم آب اناری :اشک می ریزم
مادرم می خندد
رعنا هم.
شب بی سپیده، شب بی سحر
هوای غریبی، شب دربه در
شب بی ستاره ،دل پاره پاره
غم های دوباره ،هوای منه
یه بغض و هراسه، یه زخمه ی درد
غمی سینه سوزه، ببین این چه کرده
مرا تو کشیدی به دار زمونه
می دونی که دنیا چه نامهربونه
تو خاکسترم را ببر تا نمونه
شبای غریبی چه بی آشیونه
غریبی و غربت دو یار زمونه
بدون توی دنیا همین سهم مونه
بی تو ،مهتاب شبی ،باز از آن کوچه گذشتم
همه تن اشک شدم خیره به دنبال تو گشتم
شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم
شدم آن عاشق دیوانه که بودم
در نهانخانه ی جانم گل یاد تو درخشید
باغ صد خاطره خندید
عطر صد خاطره پیچید
یادم آمد که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم
...........
.....
..
بی تو اما به چه حالی من از آن کوچه گذشتم !!!!!!
دیشب حوالیه ساعت 5 در حالی که باران پائیزی زیبایی شهرم رو نوازش میداد
از کنار پل خواجو تا چهار باغ به یاد بچگی رفتم و خاطراتم و مرور کردم
دوست خوب کودکی یادت بخیر
منتظر آمدنت هستم
پر نقش تر از فرش دلم بافته ای نیست
از بس که گره زد به گره حوصله ها را
یک بار هم ای عشق من از عقل میندیش
بگذار که دل حل بکند مسئله ها را
می دونم میای 
برای تو
بر شیشه های پنجره خانه از قدیم
باران نوشته بود که ما هر دو باهمیم
حالا که سالهاست من از بیم تند باد
با برگهای کوچه مان گشته ام سهیم
باران پشت پنجره معصوم رفته است
جادو کنان تو آمده ای مثل یک نسیم
هر صبح هر غروب مرا سحر میکنی
با چشمهای قهوه ای ات با دو یا کریم!
تو در کنار سایه ی من ماه می شوی
من در اطاق ساده خود نقش یک گلیم
علف ها رنگ می بازند
هوا سرد است
تمام آسمان خاکستری رنگ است
کلاغان تنبل و بی حال و بیمارند
اگر هم بر زنی سنگی
به سوی آسمان تیره هرگز بر نمی خیزند
و گنجشگان به روی شاخه ها ی لخت و بی برگ چنار پیر
چنان خاموش کز کرده اند
که گویی قصه های سالهای دور را از بر نمی دانند
و یا لال اند
درخت کوچک و تنها ی من با برگهای زرد و بیمارش
بسان دختری لاغر
میان باغچه از باد می لرزد
و من می بینم او را از خلال شیشه مات بخار اندود
صدایش می زنم :
های ای درخت کوچک و تنها !
چرا بادی نمی آید ؟
هوا اینگونه سنگین است و سقف آسمان چون بام نزدیک است
چرا بادی نمی پیچید درون گیسوان زرد و بیمارت؟
چرا طوفان نمی خیزد ؟ نمی غرد؟
که درهم بشکند ،درهم بریزد هر چه دلگیر است .
صدایش میزنم اما
درخت کوچک من سخت خاموش است .
که می گویم به خود آهسته زیر لب :
تو فردا را چه می دانی؟
تمام دل شكسته ها
درون قلب كوچكم
به ياد اشك هاي تو
هميشه گريه مي كنند
درون قلب كوچكم
چنار كهنه سال من
كه هر سحر سرود شور و شوق را
ز همسرايي قشنگ سارها
به ذهن سبز برگ و شاخه مي سپرد
كنون به ياد اشك هاي صادق ات
غم تو را هميشه ناله مي كنند
دو چشم تو گريستند .
چه صادقانه
قطره هاي اشك را
ميان شوره زار قلب كوچكم
به خاك تيره كاشتند
و چشمه اي جوانه زد
ز جاي اشك هاي تو
كنون درون قلب من
بهار مي شود تمام فصل ها
جوانه مي زند دو چشم عاشق ات
ترانه مي شود تمام حرف ها
و چشمه اي در اين بهار جاودان
تمام روز هاي سال
خموش گريه مي كند
در جوي زمان ٬در خواب تماشاي تو مي رويم
سيماي روان ٬با شبنم افشان تو مي شويم
پرهايم؟
پرپر شده ام .
چشم نويدم ٬به نگاهي تر شده ام٬اين سو نه
آن سويم.
و در آن سوي نگاه چيزي را مي بينم
چيزي را مي جويم.
سنگي مي شكنم ٬رازي با نقش تو مي گويم.
برگ افتاد ٬نوشم باد:
من زنده به اندوهم
ابري رفت ٬من كوهم:
مي پايم ٬من بادم :مي پويم.
در دست دگر٬گل افسوسي چو برويد
مي آيم ٬مي بويم.
نازنينم سهراب
تقدیم به عزیز هم رهم
باز اين فاصله افسوس كه دلگيرم كرد
اشك چشمان پر از قهر تو تحقيرم كرد
ياد آن روز كه تو شوق عبورم بودي
پشت اين پنجره ها سنگ صبورم بودي
اينك آشفته تر از موجم و دربالينم
تك و تنها همه شب خواب تو را ميبينم
گر چه اين فاصله ها سبز شدند بر راهم
باز اي سبز تر از سبز تو را مي خواهم
صبر كن عشق تو تفسير شود بعد برو
يا دل از ماندن تو سير شود بعد برو
باش با چشم خودت خاطر ه اي سبز بگو
نكند چشم تو دلگير شود بعد برو
موج زلفت چه عجب مي شكند ساحل دل
صبر كن موج به زنجير شود بعد برو
عشق هم فرصت لبخند تو را ميطلبد
خنده كن عشق نمك گير شود بعد برو
خواب ديدي كه دلي دست به دامان تو شد
باش تا خواب تو تعبير شود بعد برو
لحظه اي باد تو را خواند كه با او بروي
تو بمان تا به يقيين ديد شود بعد برو
کوچه و کوچ
مرور مي كنم او را و مات مي مانم
دوباره خط به خط او را دقيق مي خوانم
نوشته ها همه مفهوم ديگري دارند
چه رفته است بر اين واژه ها نمي دانم
نه گوش حافظه ام آشناست بر اين حرف
نه روشن است به چشم ضمير پنهانم
شگفت اين كه زلال همين سخن ها بود
كه ميگرفت ملال كنايه از جانم
كسي كه بر لب من جان خننده مي بخشيد
چه گونه مي طلبد خون بها ز چشمانم
به حيرتم كه در اين شعله هاي دامن گير
به حال خويش و يا عشق .دل بسوزانم
قمار عشق هميشه دو چهره دارد و من
طريق خواندن دست حريف مي دانم
وليك با همه ليلا جي ام به بازي او
چنان به باخت نشستم كه سخت حيرانم
دلم از وحشت زندان سكندر بگرفت * رخت بربندم و از ملك سليمان برم
چگونه دشمني با باورم كردي كه بعد از تو
نمي دانم چگونه دوستي ها را كنم باور
به دست آوردم و از دست دادم پوچ يعني اين
مروري كن چه با من كرده اي اي دست بازيگر
يك باريا مرگ يا رهايي
ميرسم از پيچ كوچه خسته تر از هر زماني
آه از اين كوچه ها و خاطرات جاوداني
من فقط يك بچه بودم دختري سرشار احساس
عاشق پروانه ها و عاشق بوي گل ياس
تو ولي شيطان و مغرور .مهربان و خوب بودي
غير از آن ديوانگي ها ساده و محجوب بودي
عصرهامان توي كوچه .به .چه معصومانه بودند
آرزوهاي دل ما كوچك و در دانه بودند
توي عمق چشمهايت موج ميزد مهر و خوبي
من عروسك داشتم .تو يك تفنگ سبز چوبي
روزها مان غرق رويا ميگذشتند از پي هم
آه!ما بي درد بوديم .بچه هايي شاد و بي غم
تا كه روزي توي كوچه پر شد از بوي جدايي
بوي رفتن از ديار روزهاي آشنايي
من شنيدم مادرت گفت مي برندت سوي غربت
تا كه درس خواني دور از اينجا.توي غربت
گرچه كوچك بودم اما.غم به قلبم چنگ ميزد
وحشت نام جدايي توي گوشم زنگ ميزد
وقت رفتن بود و شايد؟ وقت يك آغاز ديگر
يك شروع سرد و پر درد.وقت يك پرواز ديگر
گفتي اما وقت رفتن .منتظر باشم برايت
توي قلب كوچك من ثبت شد رمز صدايت
